| < Maj 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
Zakładki:
sobota, 11 września 2004
Nadużywanie pozycji dominującej na przykładzie Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w świetle prawa ochrony konkurencji i konsumenta (20)

W odpowiedzi na zarzuty i wszczęcie postępowań przedstawiciele spółki złożyli propozycję zawarcia ugody, jednakże UOKiK nie wyraził na to zgody. W toku dalej prowadzonych negocjacji spółka zgodziła się zastosować do prawie wszystkich uwag UOKiK i wprowadziła istotne zmiany – zarówno od strony formalnej (nowa wersja Regulaminu), jak i organizacyjnej. Nowy Regulamin Umowy o Abonament (obowiązywać będzie od 1.01.2003) zawiera wiele istotnych zmian, diametralnie poprawiających pozycję klientów spółki. Są to między innymi: rezygnacja z Formularza Zwrotu Sprzętu; rezygnacja z zasady kolejnych umów na czas określony, obecnie po okresie minimalnym umowa przedłużać się będzie na czas nieokreślony z możliwością rozwiązania za 3-miesięcznym wyprzedzeniem; rezygnacja z zabezpieczenia w formie weksla in blanco; skrócenie do 30 dni terminu na zwrot abonentowi należności. Niestety, spółka nie wyraziła zgody na usunięcie zapisu, iż „zmiana programowa nie stanowi zmiany umowy”. W praktyce oznacza to, iż Cyfra+ może dowolnie kształtować zawartość programową poszczególnych pakietów, nie dając możliwości abonentowi na rozwiązanie umowy w sytuacji, gdy na skutek wprowadzonej zmiany (rezygnacja z określonego programu, zastąpienie go innym) umowa traci dla niego sens. Według UOKiK jest to przykład ograniczenia uprawnień konsumenta. W wyniku wprowadzonych zmian UOKiK postanowił zwrócić się do sądu o zawieszenie postępowania w sprawie naruszania ustawy z.n.k. na 6 miesięcy z uwagi na fakt zaniechania stosowanych praktyk (wspólny wniosek stron) i ograniczyć pozew w sprawie klauzul do jednego zarzutu – zmiany programowej. W czasie zawieszenia postępowania UOKiK będzie uważnie monitorował zachowania spółki w stosunkach z klientami i nadal będzie rozpatrywał skargi abonentów (nadal napływają – jednakże już w zdecydowanie mniejszej ilości). Natomiast w kwestii postępowania antymonopolowego UOKiK wyda decyzję stwierdzającą praktykę polegającą na stwarzaniu konsumentom uciążliwych warunków dochodzenia swoich interesów oraz jednocześnie stwierdzającą jej zaniechanie przez przedsiębiorcę. Komunikat prasowy z dnia 25.04.2003r. obwieszcza następujące fakty. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził stosowanie przez Canal+ Cyfrowy praktyk ograniczające konkurencję. Polegały one między innymi na automatycznym zawieraniu kolejnej umowy o abonament na czas określony w przypadku nie wypowiedzenia umowy przez abonenta na 1 miesiąc przed jej końcem. Prezes UOKiK odstąpił od nałożenia kary na spółkę, ponieważ zaniechała ona tych działań. Po połączeniu satelitarnych platform cyfrowych Cyfry+ i Wizji TV w jedną platformę Cyfrę+, do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zaczęły napływać skargi na działalność jej operatora tj. spółki Canal+ Cyfrowy. W sumie Prezes Urzędu otrzymał ich ok. 200. Przedmiotem skarg konsumenckich były w szczególności praktyki operatora Cyfry+ związane z brakiem lub nienależytą obsługą abonenta, utrudnianiem lub brakiem kontaktu z operatorem, niemożnością uzyskania wiarygodnych informacji odnośnie zasadności lub wysokości zobowiązań finansowych względem operatora, a przede wszystkim niezrozumiałe dla abonentów żądania ze strony firm windykacyjnych działających w imieniu operatora Cyfry+. Z powyższych skarg wynikało również, iż – mimo braku odpowiednich zapisów w Regulaminie - spółka nagminnie stosowała wobec abonentów procedurę windykacji swoich wierzytelności za pośrednictwem wyspecjalizowanych firm. Należy przy tym zauważyć, iż zgodnie z twierdzeniami konsumentów, takie działania były dla nich zaskoczeniem. Wynikało to przede wszystkim z tego, iż oczekiwali oni od operatora Cyfry+ rzetelnego wyjaśnienia ich sytuacji finansowej względem niego (czy po ich stronie istnieje dług, a jeśli tak, to w jakiej wysokości i z jakiego tytułu). Jednakże zamiast tego napotykali kategoryczne żądania ze strony firm windykacyjnych wzywające ich do natychmiastowego uregulowania długu, o którego istnieniu często nie byli wcześniej informowani. Bywały też liczne sytuacje, w których abonenci zostali wprawdzie powiadomieni o istniejącym zadłużeniu wobec operatora Cyfry+, jednakże bez wyjaśnienia, jakim tytułem został on im naliczony. Niemożność porozumienia się z operatorem Cyfry+ skłaniała abonentów do występowania ze skargami do Prezesa Urzędu oraz organizacji konsumenckich z prośbą o interwencję. W kontekście powyższego, w dniu 23.07.2002r. Prezes Urzędu wszczął z urzędu postępowanie antymonopolowe. W jego rezultacie stwierdzono, iż działania Canal+ Cyfrowy stanowią  zakazane przez ustawę o ochronie konkurencji i  konsumentów - nadużycie pozycji dominującej na rynku. W szczególności Prezes Urzędu stwierdził, że automatyczne zawieranie kolejnej umowy o abonament na czas określony - w razie braku wypowiedzenia umowy przez abonenta na 1 miesiąc przed jej końcem było znacząco niekorzystne dla abonenta, gdyż zmuszało go - wbrew jego woli – do pozostawania w stosunku umownym do końca kolejnego okresu umownego tj. 12 lub 24 miesięcznego. Przykładowo: w najbardziej niekorzystnej sytuacji oznaczało to obowiązek uiszczania należności aż przez kolejne 23 miesiące. W przypadku umów zawieranych na czas nieokreślony, z zazwyczaj 3-miesięcznym okresem wypowiedzenia, powyższa sytuacja oznaczałaby obowiązek ponoszenia opłat jedynie przez 3 miesiące. W opinii UOKiK nakładanie na abonentów obowiązku zapłaty kary umownej za opóźnienie w przesłaniu tzw. Formularza Zwrotu Sprzętu, w przypadku, gdy sprzęt fizycznie został zwrócony dystrybutorowi skutkowało nieuzasadnioną korzyścią dla Canal+ Cyfrowy w postaci zysku finansowego (abonenci obarczani byli obowiązkiem zapłaty kary w wysokości 300 zł nie za fakt nie zwrócenia sprzętu, ale za „samo” nie przesłanie formularza potwierdzającego jego zwrot) osiągniętego na skutek złej organizacji pracy operatora.  Za niedopuszczalne Urząd uznał również wyznaczenie terminu, przekraczającego czterdzieści dni, na ostateczne rozliczenie z abonentem, co skutkowało długotrwałym zamrożeniem środków pieniężnych abonentów, oraz pozbawieniem ich możliwości rozporządzania swoją własnością. Rozpoczęcie procedury windykacyjnej bez uprzedniego rozpatrzenia skargi abonenta kwestionującej zasadność lub wysokość świadczenia, w opinii UOKiK, naruszało natomiast bezpieczeństwo ekonomiczne i prywatność konsumentów, a tym samym stwarzało im uciążliwe warunki dochodzenia swoich praw. Jednocześnie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził zaniechanie stosowania ww. praktyk przez Canal+ Cyfrowy, ponieważ w toku postępowania antymonopolowego spółka opracowała, a następnie wprowadziła w życie nowy regulamin (ważny od 1.12.2002r.) zawierający następujące zmiany: automatyczne zawieranie kolejnej umowy o abonament (w razie braku jej wypowiedzenia przez abonenta przed upływem okresu, na jaki została zawarta) na czas nieokreślony z 3-miesięcznym okresem wypowiedzenia; rezygnację z Formularzy Zwrotu Sprzętu, a tym samym brak zapisu o nakładaniu na abonentów obowiązku zapłaty kary umownej za opóźnienie w przesłaniu Formularza Zwrotu Sprzętu; skrócenie terminu przewidzianego na ostateczne rozliczenie z abonentem z 70 do 30 dni liczonych od daty zwrotu sprzętu autoryzowanemu dystrybutorowi lub operatorowi Cyfry+; wprowadzenie do Regulaminu postanowień regulujących zasady i tryb składania reklamacji przez abonentów Cyfry+. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów na wniosek Prezesa UOKiK uznał punkt regulaminu Canal+ Cyfrowy za zapis niedozwolony i zakazał jego stosowania. Prezes Urzędu 29.07.2002r. skierował do sądu pozew przeciwko Canal+ Cyfrowy o uznanie za niedozwolone i zakazanie wykorzystywania zapisu uniemożliwiającego konsumentowi rozwiązania umowy ze względu zmiany oferty programowej platformy. W dniu 22.05.2003r. sąd przychylił się do opinii Prezesa UOKiK i uznał kwestionowany zapis za niezgodny z prawem oraz nakazał wpisanie go do rejestru klauzul niedozwolonych XVII AMC 42/02. Wyrok w opinii UOKiK potwierdza możliwość dochodzenia przez konsumentów w drodze powództwa cywilnego prawa do rozwiązania umowy z powodu zmiany oferty programowej platformy oraz otwiera drogę do ewentualnych roszczeń. Jednak należy podkreślić, że ostateczną decyzję o możliwości uzyskania rekompensaty finansowej zdecydować może wyłącznie sąd rozpatrując jednostkowe sprawy.

13:33, studiowanie , Prawo
Link Komentarze (1) »
Nadużywanie pozycji dominującej na przykładzie Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w świetle prawa ochrony konkurencji i konsumenta (19)

Powyższe działania spełniają przesłanki działań zakazanych przepisem artykułu 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Z informacji zawartych w skargach konsumentów wynika, iż Canal+ Cyfrowy w sposób wysoce lekceważący odnosi się do swoich klientów poprzez notoryczne nie odpowiadanie na ich pisma i skargi, często mające istotny wpływ na realizację wiążącej ich z pozwaną umowy. W przypadku próby kontaktu abonenta w sytuacji np. odcięcia sygnału, przesłania faktury za należność już uregulowaną, wadliwości sprzętu lub innych, napotyka on na obojętność i brak jakiejkolwiek reakcji ze strony spółki. Ogólnopolski telefon biura obsługi klienta nie odpowiada, a jeśli uda się uzyskać połączenie niemożliwością jest uzyskanie kompetentnej informacji, interesanci są kilkukrotnie kierowani do kolejnych pracowników firmy, po czym okazuje się, że właściwa osoba jest nieobecna i sprawy nie da się załatwić. Często udzielane informacje są ze sobą sprzeczne lub wydają się celowo wprowadzać abonentów w błąd. Również Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów jak i powiatowi (miejscy) rzecznicy konsumentów, pomimo zawartego w artykule 37 ust. 4 oraz artykule 45 ustawy z dnia 15.12.2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów obowiązku udzielenia przez przedsiębiorcę żądanych przez Prezesa UOKiK lub rzecznika informacji i wyjaśnień, często mają do czynienia z lekceważeniem przez pozwaną wezwań i pism przez organy te do niej kierowanych.  Ponadto pracownicy biura są często aroganccy i nieuprzejmi w stosunku do interesantów. W rozmowach Urzędu z pozwaną, podnosiła ona argument, iż personel infolinii jest wynajęty od podmiotu zewnętrznego, pracownicy nie stanowią kadry pozwanej i w związku z tym pozwana nie bierze odpowiedzialności za traktowanie przez nich klientów. Argumenty tego typu oraz opisane zachowanie się strony pozwanej, zwłaszcza w sytuacji posiadania przez nią pozycji dominującej na rynku usług tego rodzaju, jest karygodne i ewidentnie świadczy o postępowaniu niezgodnym z dobrymi obyczajami kupieckimi. Działanie spółki Canal+ Cyfrowy w wielu przypadkach rażąco narusza interes konsumenta, ponieważ nie ma on możliwości uzyskania odpowiedzi na pytania związane ze stosunkiem prawnym łączącym go z operatorem, ani nie ma możliwości skutecznego dochodzenia swoich praw w sytuacji zaistnienia jakichkolwiek nieprawidłowości w jej wykonaniu. W związku z wymienionymi naruszeniami prawa Prezes UOKiK domaga się także zasądzenia przez sąd wobec spółki Canal+ Cyfrowy 1 miliona złotych na cele społeczne związane z kulturą i dziedzictwem narodowym. 500 tys. złotych na rzecz Pałacu w Wilanowie oraz 500 tys. zł na rzecz Cmentarza Powązkowskiego w Warszawie. Kolejny komunikat prasowy z dnia 19.12.2002r. przestawia się następująco. UOKiK postanowił ograniczyć pozew cywilny przeciwko Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w sprawie niedozwolonych klauzul umownych do jednego zarzutu – zmiany programowej oraz zwrócić się, na wspólny wniosek z Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o., do sądu o zawieszenie postępowania prowadzonego przeciwko spółce w sprawie naruszania Ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji na 6 miesięcy z uwagi na fakt zaniechania stosowanych praktyk. W związku z faktem, iż od kilkunastu miesięcy napływały do UOKiK liczne skargi od abonentów operatora telewizji cyfrowej Cyfra+, poruszające liczne i powtarzające się określone praktyki stosowane przez firmę w stosunkach ze swoimi klientami, UOKiK zaczął baczniej przyglądać się działalności firmy. UOKiK podjął odpowiednie kroki prawne w celu wyjaśnienia zaistniałej, niekorzystnej dla konsumentów, sytuacji. W pierwszej kolejności przeanalizował Regulamin Umowy o Abonament z dnia 1.05.2001r. pod kątem zgodności jego postanowień z przepisami kodeksu cywilnego dotyczącymi niedozwolonych klauzul umownych. W wyniku zgłoszonych uwag, po dokonaniu w lutym 2002r. fuzji Wizji TV oraz Cyfry+, Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o., jako następca prawny obu podmiotów zaproponował abonentom nową wersję Regulaminu (z dnia 1.03.2002 r.) oraz nową ofertę programową wraz z nowymi cenami. Jednakże zmiany przeprowadzane w spółce (łączenie baz danych) spowodowały, iż ilość skarg konsumenckich drastycznie wzrosła (ok. 100 tygodniowo w formie pisemnej i drugie tyle w formie telefonicznych zapytań). W skargach tych wciąż powtarzały się te same zarzuty: niemożność rozwiązania umowy; narzucanie najdroższego pakietu programowego; brak reakcji na zgłaszane reklamacje; niemożność skontaktowania się z Biurem Obsługi Abonenta; nękanie wciąż powtarzanymi rachunkami na dawno popłacone należności abonamentowe; problemy z przesyłaniem Formularza Zwrotu Sprzętu umożliwiającego skuteczne rozwiązanie umowy; obciążanie wysokimi karami za rzekome opóźnienia; przekazywanie wierzytelności firmom windykacyjnym pomimo braku wszczęcia postępowania reklamacyjnego czy wyjaśniającego; niekompetentni pracownicy – zarówno w punktach sprzedaży jak i w infolinii; niepoinformowanie dużej części byłych abonentów Wizji TV o przeprowadzonych zmianach i o nowym regulaminie; wyłączanie sygnału bez należnej rekompensaty. Wszystkie te nieprawidłowości oraz treść samego Regulaminu zostały wnikliwie zbadane przez UOKiK pod kątem niezgodności z prawem konsumenckim i antymonopolowym. W wyniku prowadzonych postępowań wyjaśniających wszczęto odpowiednie postępowanie antymonopolowe oraz złożono dwa pozwy cywilne przeciwko spółce.

13:30, studiowanie , Prawo
Link Dodaj komentarz »
Nadużywanie pozycji dominującej na przykładzie Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w świetle prawa ochrony konkurencji i konsumenta (18)

3. Skargi konsumenckie, postępowanie przed Prezesem Urzędu i decyzja Prezesa Urzędu

Z komunikatu prasowego z dnia 12.08.2002r. dowiadujemy się co następuje. W związku z bardzo dużą liczbą skarg konsumentów napływających do UOKiK oraz Powiatowych Rzeczników Konsumentów Prezes Urzędu Cezary Banasiński wszczął z urzędu postępowanie antymonopolowe w sprawie uznania za praktykę ograniczającą konkurencję, określoną w artykule 8 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów  (Zakazane jest nadużywanie pozycji dominującej na rynku właściwym przez jednego lub kilku przedsiębiorców. Nadużywanie pozycji dominującej polega w szczególności na: 6) narzucaniu przez przedsiębiorcę uciążliwych warunków umów, przynoszących mu nieuzasadnione korzyści oraz 7) stwarzaniu konsumentom uciążliwych warunków dochodzenia swoich praw) następujących działań Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. : automatyczne zawieranie kolejnej umowy o abonament na czas określony - w razie braku wypowiedzenia umowy przez abonenta na 1 miesiąc przed jej końcem; nakładanie na abonentów obowiązku zapłaty kary umownej za opóźnienie w przesłaniu tzw. Formularza Zwrotu Sprzętu, w przypadku, gdy sprzęt fizycznie został zwrócony dystrybutorowi; wyznaczenie terminu, przekraczającego czterdzieści dni, na ostateczne rozliczenie z abonentem; rozpoczęcie procedury windykacyjnej bez uprzedniego rozpatrzenia skargi abonenta kwestionującej zasadność lub wysokość świadczenia. Równocześnie Prezes UOKiK Cezary Banasiński skierował do sądu dwa pozwy przeciwko spółce Canal+ Cyfrowy. Z licznych skarg, które od wielu miesięcy napływają do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz zgromadzonego przez Urząd materiału dowodowego wynika, iż strona pozwana dopuszcza się licznych naruszeń przepisów prawa, przede wszystkim przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz stosuje w stosunkach z klientami wzorzec umowy zawierający liczne postanowienia rażąco naruszające interesy konsumentów. Pierwszy pozew skierowany na podstawie artykułu 479 k.pc. w związku z artykułem 384-385 kodeksu cywilnego dotyczy uznania postanowień wzorca umowy stosowanych przez spółkę za niedozwolone. W pozwie UOKiK wskazał 12 klauzul niedozwolonych stosowanych przez Canal+ Cyfrowy w umowach z abonentami. Drugi pozew Prezes UOKiK skierował na podstawie artykułu 18 ust. 1 pkt 1-3 w związku z artykułem 19 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16.04.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 47, poz. 211 ze zm.). W wyżej wymienionym pozwie Prezes UOKiK wniósł o zobowiązanie pozwanej Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. do zaniechania działań sprzecznych z dobrymi obyczajami i naruszających interesy konsumentów, a stanowiących czyn nieuczciwej konkurencji, polegających między innymi na:

1)     wprowadzaniu abonentów i innych konsumentów w błąd co do oferty programowej, warunków umowy, możliwości jej rozwiązania, trybu reklamacyjnego, co stanowi czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu artykułu 3 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 2) u.z.n.k.,

2)     notorycznym nie odpowiadaniu na pisma i skargi abonentów oraz nie odbieraniu telefonów przez Biuro Obsługi Klienta,

3)     nieprzyznawaniu bonifikat w opłatach abonamentowych abonentom, którzy z winy pozwanej nie mieli możliwości odbioru programu,

4)     uniemożliwianiu rozwiązania jednej z umów przez abonentów, którzy przed fuzją Wizji TV z Cyfrą+ byli abonentami obu operatorów,

5)     naliczaniu opłat abonamentowych za pakiet droższy od deklarowanego przez abonenta w umowie,

6)     wszczynaniu dochodzenia roszczeń od abonentów przy pomocy firmy windykacyjnej przed zakończeniem, lub nawet rozpoczęciem postępowania reklamacyjnego,

7)     samowolnym pobieraniu kwot w różnej wysokości z kont abonentów, którzy jako formę płatności za abonament wybrali obciążanie przez operatora rachunku bankowego lub karty płatniczej,

8)     nieinformowania klientów, którzy zawierają umowy z przedstawicielem pozwanej poza lokalem przedsiębiorstwa, o 10-dniowym terminie na rezygnację z umowy, nie załączania klauzuli o odstąpieniu do umowy oraz nie dołączania do umowy formularza odstąpienia, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu artykułu 3 ustawy z dnia 2.03.2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny,

9)     uniemożliwieniu skutecznego rozwiązania umowy u autoryzowanego dystrybutora,

10) przesyłaniu powtarzających się wezwań do zapłaty za dawno uregulowane należności ze strony abonentów.

13:28, studiowanie , Prawo
Link Dodaj komentarz »
Nadużywanie pozycji dominującej na przykładzie Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w świetle prawa ochrony konkurencji i konsumenta (17)

VII. Działalność Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o.

Ekspansywną politykę Canal+ na polskim rynku najlepiej obrazują komunikaty prasowe zamieszczane przez spółkę, więc pozwolę sobie przytoczyć ich fragmenty dla zobrazowania historii działalności tej spółki. Informacje o postępowaniu przed Prezesem Urzędu można uzyskać z komunikatów prasowych Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

1. Historia działalności Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o.

Canal+ obecny jest w Polsce od listopada 1994r., kiedy to stacja otrzymała od KRRiTV koncesję na nadawanie swojego programu. Canal+ Polska rozpoczął oficjalnie działalność nadawczą w marcu 1995r. Był pierwszym i jest do dziś największym w naszym kraju kanałem płatnej telewizji. Program jest odbierany w wybranych sieciach telewizji kablowej oraz na platformie cyfrowej Cyfra+. Platforma cyfrowa Cyfra+, utworzona przez Canal+ Polska – zainaugurowała swoją działalność w listopadzie 1998r. Obecnie dociera do ponad 600 000 gospodarstw domowych w Polsce. Jej operatorem jest spółka Canal+ Cyfrowy, należąca do Canal+ Group (49% udziałów), UPC Polska (25% udziałów) oraz Polcom Invest S.A. (26% udziałów). Po niespełna czterech miesiącach obecności na polskim rynku, Cyfra+ zdobyła już 100 tysięcy abonentów, a kolejnych 30 000 osób czeka na montaż sprzętu. Średnio 1 500 terminali dziennie rozprowadzanych jest za pośrednictwem sieci 1300 dystrybutorów na terenie całego kraju. Ponad 300 tysięcy abonentów posiada obecnie (rok 2000) telewizyjna platforma cyfrowa Cyfra+, która obchodzi rocznicę swego istnienia. Twórcy Cyfry+ zapowiadają kolejne inwestycje: dalsze rozszerzanie oferty programowej oraz udostępnienie nowych, interaktywnych usług. O dynamice rozwoju platformy Cyfra+ świadczą wyniki sprzedaży z ostatniego okresu. Od września 1999r. do grudnia 1999r. Cyfrze+ przybyło ponad 100 tysięcy abonentów. Pozycję lidera na polskim rynku platform cyfrowych zdobyła dzięki dostosowaniu zestawu oferowanych programów do upodobań polskiego widza, wysokiej jakości technicznej oraz ciągłemu zwiększaniu oferty programowej. Ten wysoki poziom programowy i technologiczny jest możliwy dzięki doświadczeniu Grupy Canal+, do której należy Canal+ Polska - założyciel platformy. Dzięki umowie pomiędzy TP Internet (należy do Grupy Telekomunikacji Polskiej) i Canal+ Cyfrowy (operator platformy cyfrowej Cyfra+), Abonenci Cyfra+ będą mogli już wkrótce korzystać z nowoczesnego call-center, usług świadczonych przez Contact Center TP Internet. Umowa z TP Internet wpisuje się w zakrojone na szeroką skalę działania w zakresie reorganizacji obsługi Abonenta, które Canal+ Cyfrowy prowadzi od czasu fuzji z Wizją TV).

2. Fuzja Cyfry+ i Wizji TV

10.08.2001r Canal+ Group, będący częścią Vivendi-Universal oraz United Pan-Europe Communications N.V. (UPC) podpisały umowę dotyczącą połączenia ich platform cyfrowych Cyfra+ i Wizja TV w jedną platformę oferującą najlepsze programy z dotychczasowych pakietów obu spółek. Wydanie pozytywnej opinii przez UOKiK umożliwia obu spółkom przystąpienie do kolejnych etapów finalizacji tej transakcji, a ostatecznie stworzenie wspólnej platformy. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydał 10.11.2001r. pozytywną opinię odnośnie fuzji platform cyfrowych Cyfra+ i Wizja TV w Polsce. Jest to kolejny, bardzo ważny etap umożliwiający sfinalizowanie transakcji i połączenie platform. Decyzja UOKiK umożliwia obu spółkom przygotowanie wspólnych działań operacyjnych, których rezultatem będzie zaprezentowanie abonentom już pod koniec pierwszego kwartału roku 2002 nowej oferty, w pełni dostosowanej do ich oczekiwań zarówno pod względem programowym, jak i technicznym. Spółka TKP, w której 75% udziałów obejmie Canal+ (Canal+ Group 49% i 26% PolCom), a pozostałe 25% UPC, będzie właścicielem platformy o najbogatszej ofercie programowej.

13:27, studiowanie , Prawo
Link Dodaj komentarz »
Nadużywanie pozycji dominującej na przykładzie Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w świetle prawa ochrony konkurencji i konsumenta (16)

3. Nadużywanie pozycji dominującej

Ustalenie, że przedsiębiorstwo utrzymuje pozycję dominującą indywidualnie lub kolektywnie nie jest tożsame z negatywną oceną jego zachowania na rynku. Utworzenie lub umocnienie pozycji dominującej na rynku nie jest sprzeczne z artykułem 82 TWE, gdyż zabrania on jedynie nadużywania tej pozycji w sposób, który może zakłócać wymianę między państwami członkowskimi. Nie każda modyfikacja konkurencji podlega ocenie z punktu widzenia tego artykułu, ale tylko takie obiektywnie niedozwolone działania przedsiębiorstwa utrzymującego pozycje dominującą, które  zdolne są przeciwdziałać utrzymaniu lub rozwojowi konkurencji na rynku. Kwestia intencji sprawcy nadużycia, środki i sposób postępowania, okoliczność, że zakładany antykonkurencyjny cel praktyki nie został osiągnięty, pozostają bez wpływu na stwierdzenie naruszenia tego artykułu. W niektórych szczególnych sytuacjach przedsiębiorstwa utrzymujące pozycję dominującą mogą być pozbawione prawa podjęcia działań czy dokonania czynności, które same w sobie nie stanowią nadużycia i zrealizowane przez przedsiębiorstwo nie mające takiej pozycji na rynku byłyby prawnie obojętne z punktu widzenia reguł konkurencji. Podstawowym źródłem informacji na temat pojęcia nadużycia jest art. 82 TWE, który wskazuje na niektóre praktyki, noszące charakter nadużycia pozycji dominującej. Zarówno brzmienie tego przepisu, jak i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości wskazują, że wyliczenie to ma charakter czysto ilustracyjny i nie wyczerpuje wszystkich sposobów niezgodnego z prawem wykorzystywania dominacji rynkowej. Tak więc w celu ustalenia ogólnego znaczenia nadużywania pozycji dominującej należy odwołać się do wskazówek interpretacyjnych Trybunału Sprawiedliwości, według których za nadużycie zostanie uznane każde istotne naruszenie struktury  konstrukcyjnej rynku przez przedsiębiorstwo utrzymujące pozycje dominującą, niezależnie od rodzaju użytych w tym celu środków i sposobu postępowania, a także każde działanie mogące ograniczyć  utrzymanie lub rozwój konkurencji aktualnej lub potencjalnej na rynku osłabionym przez obecność przedsiębiorcy dysponującego siłą rynkową, czyli działania, które mogą spowodować bezpośrednią szkodę konsumentom, ale również praktyki, które wyrządzają szkodę poprzez naruszenie struktury konkurencji skutecznej, wskazanej w art. 3 lit. g TWE. Nadużycie pozycji dominującej polega na bezprawnym wykorzystaniu siły rynkowej przez przedsiębiorcę lub kilka przedsiębiorstw w sposób prowadzący do ograniczenia samodzielności pozostałych uczestników rynku (kontrahentów, konkurentów) oraz wymuszenia uczestnictwa w rynku na warunkach narzuconych, odmiennych od tych, które wynikałyby z działania mechanizmów rynkowych w warunkach istnienia konkurencji. Do naruszenia dyspozycji wspólnotowych dochodzi wówczas gdy przedsiębiorstwo poprzez proste wykonywanie przyznanych praw wyłącznych skłania się do wykorzystywania swojej pozycji dominującej w sposób niedozwolony albo też prawa te są takiej natury, że mogą tworzyć sytuację która zachęca przedsiębiorstwo do popełniania nadużyć. Do nadużycia dochodzi między innymi wówczas, gdy państwo, przyzwalając na dyskryminacyjne taryfy skłania przedsiębiorstwo do niedozwolonego wykorzystywania swojej pozycji dominującej poprzez stosowanie w stosunku do partnerów handlowych nierównych warunków dotyczących ekwiwalentnych świadczeń. Jeżeli przedsiębiorstwa, którym zostały udzielone przez państwo prawa wyłączne, korzystając z tej sytuacji domagają się zapłaty za usługi nie zamawiane, stosują dysproporcjonalne ceny, odmawiają stosowania współczesnych technologii, a praktyki te prowadzą do wzrostu kosztów usługi i przedłużania czasu ich trwania albo do udzielenia obniżek cen niektórym użytkownikom, z jednoczesną ich kompensacją poprzez podwyższenie cen innym użytkownikom, nadużywają swojej pozycji dominującej. Stosowanie artykułu 82 TWE zakłada istnienie związku między pozycją dominującą a działaniem uznawanym za nadużycie. Brak takiego związku jest dopuszczalny jedynie wyjątkowo, w przypadku rynków wprawdzie oddzielnych ale jednak powiązanych. Przedsiębiorstwo utrzymujące pozycję dominującą na jednym rynku może być zatem ukarane za nadużywanie tej pozycji na innym rynku. Taka sytuacja zachodzi wówczas, gdy siła rynkowa, którą dysponuje przedsiębiorstwo na jednym rynku pozwala na jej manifestowanie na innym, powiązanym rynku. Tylko szczególne okoliczności mogą uzasadniać stosowanie artykułu 82 TWE do działania ustalonego na rynku powiązanym, nie dotkniętym sytuacją dominacji i wywołującego skutki na tym właśnie rynku. Artykuł 82 TWE, wprowadzający zakaz nadużywania pozycji dominującej, nie przewiduje możliwości „zwolnienia” spod zakazu działań noszących cechy nadużycia tak, jak to jest na gruncie artykułu 81 TWE. Niektóre argumenty mogą jednak uzasadniać postępowanie przedsiębiorstw korzystających z pozycji dominującej na rynku. Działania podejmowane przez przedsiębiorcę dominującego w środowisku konkurencyjnym nie stanowią nadużycia, o ile znajdują obiektywne uzasadnienie innymi przyczynami niż zamiar zakłócenia konkurencji. Nie są kwalifikowane jako nadużycie działania mające charakter obiektywnej potrzeby gospodarczej, technicznej czy prawnej w zgodzie z zasadą proporcjonalności. Zgodnie z ustalonym w tym zakresie orzecznictwem stan dominacji na rynku odniesienia nie pozbawia przedsiębiorstwa będącego w  takiej sytuacji prawa ochrony własnych interesów gospodarczych. Uzasadnieniem działań przedsiębiorstwa o pozycji dominującej, mających na celu wyeliminowanie konkurenta i ochronę własnej pozycji rynkowej, nie mogą być natomiast rzekomo niebezpieczne właściwości i niska jakość produktów konkurencyjnych, które będą używane wraz z narzędziami wytwarzanymi i rozprowadzanymi przez to przedsiębiorstwo. W celu zabezpieczenia swoich interesów takie przedsiębiorstwo może poszukiwać ochrony przed krajowymi organami i sądami, według zasad dotyczących odpowiedzialności z tytułu jakości produktów lub reklamy wprowadzającej w błąd.

13:26, studiowanie , Prawo
Link Dodaj komentarz »
Nadużywanie pozycji dominującej na przykładzie Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w świetle prawa ochrony konkurencji i konsumenta (15)

2. Pozycja dominująca

Zdefiniowanie rynku relewantnego wskazuje na potrzebę ustalenia czy dane przedsiębiorstwo utrzymuje pozycję dominującą. Artykuł 82 Traktatu Wspólnoty Europejskiej wskazuje, że pozycja dominująca może być utrzymywana przez jedno lub więcej przedsiębiorstw. Jeden aspekt pozycji dominującej akcentuje zdolność przedsiębiorstwa do uchylenia się spod działania konkurencji efektywnej poprzez samodzielne dyktowanie własnych praw na rynku.  Za przedsiębiorstwo utrzymujące pozycję dominująca uważany jest podmiot, który ma władzę rynkową umożliwiającą niezależne działanie na rynku bez poczucia zagrożenia ze strony konkurentów czy klientów, a w konsekwencji zapewniającą prowadzenie autonomicznej strategii na rynku. Aspekt praktyczny wskazuje, że  pozycja dominująca jest prostą konsekwencją nadużycia: uznajemy że istnieje dominacja na rynku na podstawie faktu, że występują na nim praktyki zakłócające efektywną konkurencję. Najważniejszym elementem oceny jest ustalenie stopnia efektywnej konkurencji na rynku właściwym. Zachowanie rynkowe przedsiębiorstwa o pozycji dominującej jest w dużym stopniu ustalane jednostronnie. Istnienie pozycji dominującej nie przesądza, że konkurencja na relewantnym rynku jest całkowicie wyeliminowana, pozwala jednak na wywieranie decydującego wpływu  na rozwój konkurencji, stwarzając możliwość działania na rynku niezależnie i bez szkody dla własnego postępowania. Samo pojęcie pozycji dominującej ma charakter obiektywny i nie jest zależne od przyczyny powstania sytuacji dominacji na rynku ani od ewentualnych wpływów władz na politykę handlową przedsiębiorstwa. Uzyskanie pozycji dominującej przez przedsiębiorstwo może być wynikiem działania wielu czynników, które rozpatrywane jednostkowo nie przesądzają o sile przedsiębiorstwa na rynku, tak więc w celu ustalenia pozycji dominującej na rynku niezbędne jest odwołanie do dwóch głównych czynników: wielkości udziału w rynku przedsiębiorstwa lub ocenianych kolektywnie przedsiębiorstw, w odniesieniu do siły rynkowej i liczby konkurentów aktualnych i potencjalnych działających na tym samym rynku oraz wskaźników dodatkowych. [1] Należy stwierdzić, że nie istnieje jakiś z góry określony i zaakceptowany przez organy ochrony konkurencji poziom udziału w rynku, który oznaczałby, że dany przedsiębiorca zajmuje pozycję dominującą. Przedsiębiorcy będący monopolistami niewątpliwie zajmują pozycję dominującą i w związku z tym mają do nich zastosowanie reguły konkurencji zakazujące nadużywania pozycji dominującej (w prawie europejskim - z pewnymi ograniczeniami wynikającymi z artykułu 86 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w  skrócie TWE). W przypadku przedsiębiorców, którzy nie są monopolistami, określenie poziomu udziału w rynku wskazującego na dominację jest nieco trudniejsze. W polskim prawie konkurencji przyjęto domniemanie, zgodnie z którym przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku przekracza 40%. Domniemanie takie może być obalone, jeżeli przedsiębiorca wykaże, że mimo takiego udziału w rynku nie zajmuje on na nim pozycji dominującej. W europejskim prawie konkurencji pewną wskazówką co do wielkości udziału w rynku wskazującym na dominację mogą być orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz Sądu Pierwszej Instancji. Wielkość udziału w rynku właściwym jest głównym, ale nie jedynym wyznacznikiem pozycji dominującej na rynku. Dodatkowe wskaźniki odnoszą się do pozycji rynkowej przedsiębiorstwa i wpływu, który wywiera na swoich partnerów handlowych lub charakteryzują rynek odniesienia. Elementy związane ze strukturą przedsiębiorstwa wyrażają się poprzez rozmiar przedsiębiorstwa powodujący większą swobodę na rynku, jego znaczenie i zdolności gospodarcze, finansowe, techniczne, zaawansowanie technologiczne (zwłaszcza jeśli opiera się na wyłączności w zakresie korzystania z patentów i innych praw własności intelektualnej i przemysłowej), wizerunek firmy lub produktu, renoma produktu i związana z nią lojalność klientów wobec takich produktów, rozpoznawalność marki przez klientów, zdolności produkcyjne (lub usługowe), międzynarodową pozycją przedsiębiorstwa, wysoki stopień integracji pionowej przedsiębiorstwa, dobrze rozwinięty system dystrybucji, silna indywidualizacja produktu poprzez reklamę itp. Strukturę rynku charakteryzują: liczba przedsiębiorstw operujących na tym rynku, ich wielkość i udziały w rynku, zwłaszcza brak konkurencji potencjalnej i istnienie barier wejścia na rynek. W kontekście struktury rynku istotne znaczenie ma ograniczona liczba konkurentów o słabej pozycji rynkowej, co stawia przedsiębiorstwo posiadające władze rynkową w sytuacji przymusowego partnera handlowego.  Dopiero kombinacja wszystkich czynników daje właściwy obraz istnienia pozycji dominującej.  Istnienie na rynku właściwym konkurencji, nawet intensywnej, nie wyklucza uznania utrzymywania pozycji dominującej na tym rynku,  jeśli taka pozycja pozwala przedsiębiorstwu na prowadzenie strategii rynkowej niezależnie od tej konkurencji i bez niekorzystnych dla siebie skutków takiego postępowania.


[1] Por. Brodecki Z. (red.), „Konkurencja”, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004r., str. 239-240

13:25, studiowanie , Prawo
Link Dodaj komentarz »
Nadużywanie pozycji dominującej na przykładzie Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w świetle prawa ochrony konkurencji i konsumenta (14)

b. Rynek relewantny geograficznie

 Drugim wymiarem rynku relewantnego jest rynek geograficzny, który obejmuje strefę działania przedsiębiorstwa, w ramach której warunki konkurencji są dostatecznie jednorodne i którą można odróżnić od sąsiednich obszarów, gdzie warunki konkurencji są wyraźnie odmienne. Wyznaczenie rynku relewantnego geograficznie dokonuje się przy uwzględnieniu kilku kryteriów: istnienia wystarczająco jednorodnych warunków konkurencji, specyfiki technicznej lub norm lokalnych, okoliczności świadczących, że w przeszłości miało miejsce przesuwanie zamówień na inne obszary, zasadniczych cech popytu, porównania cen, opinii klientów i konkurentów, lokalizacji sprzedaży w momencie przeprowadzania badania, ciągów wymiany handlowej, charakterystyki dostaw, przeszkód i kosztów związanych z reorientacją zamówień w kierunku przedsiębiorstw usytuowanych na innych obszarach, warunków i kosztów transportu, istnienia na rynku monopolu państwowego. W tym przypadku również stosuje się test SSNIP dla pomiaru zastępowalności po stronie popytu i podaży, ale tym razem nie w odniesieniu do produktów, ale obszarów, na których można zaopatrywać się w te produkty. Po stronie popytu należy zbadać, czy niewielki, ale trwały wzrost cen na towar sprzedawany np. na rynku lokalnym spowoduje, że odbiorcy tego towaru zaczną kupować go u producentów działających na innych rynkach. Jeżeli taka będzie właśnie ich reakcja, należy uznać, że właściwy rynek geograficzny powinien zostać zdefiniowany szerzej niż lokalny (np. jako ogólnokrajowy, czy europejski). Jeżeli natomiast dany producent może podwyższać ceny na swój towar sprzedawany na przykład na rynku krajowym bez ryzyka, że odbiorcy towaru zaczną w odpowiedzi na podwyżkę cen sprowadzać towar z zagranicy, oznacza to, że właściwym rynkiem geograficznym jest w takim przypadku rynek krajowy. Czynnikiem powstrzymującym odbiorców od zaopatrywania się na innych rynkach może być na przykład znaczna różnica cen na dany towar występująca na poszczególnych rynkach. Po stronie podaży należy zbadać, czy niewielki, ale trwały wzrost cen na dany towar sprzedawany na określonym obszarze spowoduje, że producenci tego towaru działający na innych rynkach zaczną kierować swoją produkcję do odbiorców z tego właśnie obszaru, na którym nastąpił wzrost cen na dany produkt.

13:24, studiowanie , Prawo
Link Dodaj komentarz »
Nadużywanie pozycji dominującej na przykładzie Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w świetle prawa ochrony konkurencji i konsumenta (13)

a. Rynek relewantny produktowo

Rynek relewantny produktowo obejmuje wszystkie produkty (usługi), które konsument uważa za wzajemnie zamienne z powodu swojej charakterystyki, ceny, sposobu użytkowania czy przeznaczenia. Aby wyznaczyć rynek asortymentowy należy ustalić stopień substytutywności produktu, uwzględniając naturę produktu, warunki konkurencji oraz strukturę popytu i podaży. Substytutywność po stronie podaży i konkurencja potencjalna traktowane są z reguły jako czynniki uzupełniające analizę. Z punktu widzenia popytu, aby produkty mogły być uznane za stanowiące przedmiot rynku dostatecznie wyodrębnionego, muszą być dostatecznie zindywidualizowane, poprzez swoje cechy szczególne, dzięki którym są zdolne do zaspokojenia stałych potrzeb odbiorców, muszą też wystarczająco różnić się od innych będąc z nimi mało zamienne i ulegając konkurencji innych produktów w niewielkim stopniu. W ocenie prowadzącej do wyznaczenia rynku właściwego należy przede wszystkim uwzględnić cechy charakterystyczne produktu i jego przeznaczenie, jednak ocena nie może się ograniczać tylko do obiektywnych cech produktu. Funkcjonalna wymienialność lub podobna charakterystyka mogą nie wystarczać do stwierdzenia, że istnieje zamienność produktów na poziomie popytu w takim zakresie, w jakim wrażliwość klientów na wahania cen może być ustalona również przez inne czynniki. Istnienie różnic nie oznacza natomiast że nie istnieje żadna wymienialność po stronie popytu, ponieważ ta w dużym zakresie zależy od znaczenia jakie klienci przywiązują do tych różnic. Ujmując całościowo, ustalenie substytutywności produktów (usług) na poziomie popytu wymaga: dowodu substytutywności produktów w bliskiej przeszłości, testu ilościowego (przy wykorzystaniu statystyki i ekonometrii badania elastyczności i elastyczności krzyżowej popytu oraz cen), punktu widzenia klientów i konkurentów, preferencji konsumentów, barier i kosztów związanych z przeniesieniem popytu na produkty potencjalnie substytucyjne, różnych kategorii klientów, dyskryminacji cenowej. W celu wyznaczenia rynku relewantnego produktowo Komisja Europejska zaleca posłużenie się tzw. testem SSNIP (z ang. small but significant non-transitory increase in price), lub inaczej testem “hipotetycznego monopolisty”. W teście tym bada się reakcję konsumentów na niewielki (rzędu 5-10 %), ale trwały wzrost cen na dany towar. Jeżeli w rezultacie tak niewielkiej, ale trwałej podwyżki cen konsumenci zaczną kupować inny produkt, wówczas należy go uznać za substytut produktu, którego cena wzrosła. W rezultacie uznania obydwu towarów za zamienne należy uznać, że przedsiębiorcy wytwarzający te towary działają na tym samym rynku produktowym. Jeżeli natomiast przedsiębiorca może w nieznaczny, ale trwały sposób podnieść cenę na swoje towary bez ryzyka utraty klientów i zmniejszenia sprzedaży, wówczas należy stwierdzić, że towary te stanowią odrębne rynki. Czasami zdarza się, że mimo iż określone towary nie są postrzegane przez konsumentów jako substytuty, uważa się, że stanowią jeden i ten sam rynek produktowy. Dzieje się tak w sytuacji, w której w odpowiedzi na nieznaczny, ale trwały wzrost cen na dany towar, inni producenci są w stanie w krótkim czasie i bez konieczności ponoszenia ryzyka oraz dodatkowych znaczących kosztów rozpocząć produkcję i sprzedaż takiego towaru (tzw. zastępowalność po stronie podaży). Zastępowalność ta oznacza, że dobro lub usługa uznawane za niezamienne z punktu widzenia popytu mogą być z łatwością wytwarzane lub świadczone przez konkurentów operujących w tej samej branży, analiza polega więc na zbadaniu warunków produkcji i dystrybucji. Należy jednak pamiętać, że produkty nie stanowią tego samego rynku, jeśli podjęcie działalności przez konkurentów wymaga znaczących inwestycji i upływu czasu.Identyfikacja rynku odniesienia wymaga w niektórych sytuacjach uwzględnienia w ocenie rynków sąsiednich i powiązanych albo też wydzielenia podrynku. Jeśli produkt może być zastosowany do różnych celów i jeśli jego zróżnicowane zastosowanie odpowiada różnym potrzebom gospodarczym, należy uznać, że taki produkt może, stosownie do sytuacji, należeć do oddzielnych rynków zróżnicowanych zarówno co do struktury jak i warunków konkurencji. Nie oznacza to jednak, że taki produkt tworzy jeden rynek ze wszystkimi innymi produktami, które mogą być z nim zamienne w zakresie różnych zastosowań i z którymi, w zależności od przypadku, konkuruje. [1]


[1] Por. Brodecki Z. (red.), „Konkurencja”, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004r., str 231

13:24, studiowanie , Prawo
Link Dodaj komentarz »
Nadużywanie pozycji dominującej na przykładzie Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w świetle prawa ochrony konkurencji i konsumenta (12)

VI. Nadużywanie pozycji dominującej.

Jednym ze znaczących wykroczeń w zakresie prawnym ochrony konkurencji i konsumenta jest nadużywanie pozycji dominującej. W celu dokładnego zapoznania się z tematem należy szczegółowo określić podstawowe pojęcia z tej dziedziny i zasady określania pozycji na rynku oraz uregulowania prawne tego zakresu. 

1. Rynek właściwy

             Rynek właściwy (relewantny) jest jednym z najważniejszych pojęć w prawie konkurencji. Zdefiniowanie rynku właściwego jest konieczne do określenia pozycji rynkowej danego przedsiębiorcy, która jest mierzona między innymi jego udziałem w rynku, przy czym udział w rynku właściwym to nie to samo co udział w rynku w potocznym rozumieniu tego słowa. Określenie rynku relewantnego ma podstawowe znaczenie w procesie badania czy dana praktyka rynkowa może zostać uznana za ograniczającą konkurencję. Zdefiniowanie rynku właściwego jest pierwszym działaniem, jakie organy ochrony konkurencji muszą podjąć aby stwierdzić, czy określone zachowanie przedsiębiorców ma charakter praktyki ograniczającej konkurencję. Aby móc stwierdzić, czy dany przedsiębiorca dopuścił się nadużycia pozycji dominującej, najpierw trzeba stwierdzić, czy w istocie posiada on taką pozycję na rynku. W tym celu należy przede wszystkim określić rynek właściwy i udział tego przedsiębiorcy w rynku właściwym.

Pojęcie rynku właściwego (relewantnego, odniesienia) zostało wypracowane na gruncie teorii ekonomicznych i oznacza teoretyczną przestrzeń, w ramach której dochodzi do konfrontacji popytu i podaży produktów lub usług, które uważane są przez kupujących lub korzystających z usług jako zamienne (substytutywne) między sobą i niezamienne między innymi oferowanymi dobrami i usługami. Identyfikacja rynku relewantnego polega na wydzieleniu ze sfery obrotu, w oparciu o przyjęte kryteria, jednego rynku, którego swoiste cechy charakterystyczne odróżniają go od rynków sąsiednich. Trzy kryteria: natura produktu, stopień substytutywności i obszar geograficzny, oceniane we wzajemnej współzależności i w sposób empiryczny, pozwalają na ustalenie rynku właściwego. Wstępna ocena zakresu rynku właściwego dokonuje się poprzez analizę udziałów w rynku przedsiębiorstwa i jego konkurentów oraz cen i różnicy cen w ujęciu narodowym, wspólnotowym i międzynarodowym. Aby wskazać w jaki sposób następuje wyznaczenie rynku właściwego Komisja wydała specjalne obwieszczenie z 9.12.1997r. w sprawie definicji rynku właściwego w zakresie wspólnotowego prawa konkurencji, ilustrujące metodę identyfikowania rynków.[1]


[1] Brodecki Z. (red.), „Konkurencja”, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004r., str 229

13:23, studiowanie , Prawo
Link Dodaj komentarz »
Nadużywanie pozycji dominującej na przykładzie Canal+ Cyfrowy Sp. z o.o. w świetle prawa ochrony konkurencji i konsumenta (11)

3. Ochrona konsumenta

Normy prawne dotyczące ochrony konsumenta, ochrony interesów zbiorowych i indywidualnych konsumentów zawarte są w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 15.12.2000r. jednak odwołanie do tej dziedziny prawa można znaleźć również w innych aktach, np. w ustawie z dnia 2.03.2000r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny.

a. Rozdział 1. Umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa.

Artykuł 1 podaje definicję lokalu przedsiębiorstwa, wskazuje jakie dokumenty powinny być okazane przed podpisaniem umowy poza lokalem przedsiębiorstwa oraz do jakich czynności stosuje się poniższe przepisy. W artykule 2 wykazane są prawa do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, a zasady informowania o nich konsumenta oraz postępowania w przypadku nie poinformowania określone są w artykułach 3 i 4. W artykule 5 znajduje się wykaz umów co do których nie stosuje się powyższych przepisów.

b. Rozdział 2. Umowy zawierane na odległość.

Artykuł 6 podaje prawne rozumienie pojęcia umów zawieranych na odległość, a artykuł 7 określa zasady odstąpienia od takiej umowy. W artykule 8 wskazany jest okres na jaki można zawierać umowy jak i czas ich wypowiedzenia. Artykuł 9 wylicza informacje jakich przedsiębiorca powinien udzielić konsumentowi w przypadku zawarcia umowy na odległość, a artykuł 10 – możliwości odstąpienia od umowy, ze wskazaniem okresów wypowiedzenia. Artykuł 11 zakazuje nakładania obowiązków opłat przed wykonaniem świadczenia oraz przewiduje dostępny dla klienta tryb składania reklamacji. Artykuł 12 podaje termin wykonania umowy na odległość oraz sposób postępowania w przypadku niemożności jej wykonania. W artykule 13 wskazany jest sposób postępowania po wypowiedzeniu umowy zawieranej na odległość, a artykuł 14 wskazuje sposób postępowania po odstąpieniu od umowy o świadczenie, za które zapłata została dokonana kartą płatniczą. Artykuł 15 przedstawia prawne konsekwencje świadczeń nie zamówionych przez konsumentów. Artykuł 16 wyłącza spod zakresu działania ustawy szereg umów, a artykuł 17 obliguje do stosowania powyższych zapisów we wszystkich przypadkach umów.

c. Rozdział 3. Zmiany w przepisach obowiązujących.

Artykuł 18 wyszczególnia jakie zmiany wprowadza ustawy do kodeksu cywilnego, artykuł 19 – jakie do kodeksu postępowania cywilnego, a artykuł 20 – jakie do kodeksu wykroczeń. W artykule 21 określone jest co do których umów mają zastosowanie przepisy ustawy, a w artykule 22 – co do których produktów nie maja zastosowania odpowiednie przepisy. Artykuły 23 i 24 przewidują zasady zastosowania dotychczasowych aktów prawnych w tej materii i vacatio legis.

13:22, studiowanie , Prawo
Link Dodaj komentarz »
 
1 , 2