| < Maj 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
Zakładki:
sobota, 11 września 2004
Aurox Linux (6)

Następnie stajemy przed wyborem grup pakietów, które chcemy zainstalować w systemie. Dla naszej wygody pakiety zostały podzielone na grupy. Jeśli mamy dużo wolnego miejsca na dysku i chcemy zainstalować wszystko - wybieramy taką opcję. Możemy również zaznaczyć grupy pakietów, a w poszczególnych grupach obejrzeć listę pakietów obowiązkowych dla danej grupy oraz wskazać do instalowania pakiety opcjonalne. Użytkownicy chcący zachować większa kontrolę nad instalowanymi pakietami z pewnością docenią możliwość wyboru pojedynczych pakietów zamiast całych grup. Podczas zaznaczania poszczególnych grup mamy na bieżąco podgląd ile miejsca zajmie nasz system. Spis pakietów możemy wyświetlić w postaci drzewka lub listy, wybrane pakiety można zaznaczać pojedynczo. Można też zaznaczyć lub odznaczyć całe grupy. Jeśli wskażemy interesujący nas pakiet, jego opis pojawi się na dole ekranu. Dla wygody możemy uporządkować pakiety alfabetycznie lub według rozmiarów. Tutaj również możemy kontrolować ilość miejsca jakie zajmie dystrybucja, obserwując wskaźnik Wielkość instalacji razem. Kiedy zaznaczymy wszystkie potrzebne pakiety wciskamy Dalej. Często zdarza się, że nie są spełnione wszystkie zależności pomiędzy pakietami, o czym zostaniemy powiadomieni. Wtedy możemy wrócić do wyboru pakietów i poprawić ustawienia lub skorzystać z kilku użytecznych opcji, jakie daje nam instalator:

·          Zainstaluj pakiety aby spełnić zależności - instalacja pakietów wymaganych zależnościami,

·          Nie instaluj pakietów z zależnościami - pakiety zależne od pakietów, których nie zaznaczyliśmy nie zostaną zainstalowane,

·          Ignoruj zależności między pakietami - instalator stara się instalować tylko zaznaczone pakiety.

To ostatni etap przed kopiowaniem pakietów na dysk twardy. Zostaniemy poinformowani, że po restarcie komputera log z instalacji zostanie umieszczony w pliku /root/install.log natomiast plik /root/anakonda-ks.cfg będzie zawierać informacje wystarczające do przeprowadzenia automatycznej instalacji. Do tego momentu możemy jeszcze zrezygnować z instalowania systemu i zrestartować komputer nie tracąc znajdujących się na nim danych. Wciskając Dalej powodujemy sformatowanie wybranych partycji, a następnie rozpoczyna się instalowanie pakietów.   Następnie przychodzi pora na utworzenie dyskietki systemowej, która przyda się nam z pewnością, jeśli nie zainstalowaliśmy programu uruchomieniowego. Może się również okazać niezbędna, jeśli z jakiegoś powodu nie uda się uruchomić systemu z dysku twardego. W celu jej utworzenia wkładamy czystą sformatowaną dyskietkę do napędu i wciskamy Dalej.  Kolejnym krokiem jest sprawdzenie czy system właściwie rozpoznał naszą kartę graficzną (jeśli nie - wybieramy z listy model karty i poprawiamy rozmiar pamięci RAM na karcie). Jeśli nie chcemy konfigurować środowiska graficznego zaznaczamy Pomiń konfigurację. Przycisk Przywróć wartości początkowe przywraca wartości wykryte przez instalator.  Wybieramy z listy posiadany przez nas monitor. Warto sprawdzić w instrukcji, jakie są zakresy odświeżania i wprowadzić odpowiednie wartości w polach Synchronizacja pozioma oraz Synchronizacja pionowa. Jeśli instalujemy Auroksa na laptopie wybieramy Generic/Generic Laptop Display Panel... z rozdzielczością wspieraną przez nasz wyświetlacz. Rozdzielczość ekranu i głębie kolorów możemy wybrać dowolnie, ograniczeni jedynie możliwościami karty graficznej i monitora. To już niemal wszystko. Wyjmujemy płyty CD i dyskietki z napędów (ewentualnie pozostawiamy dyskietkę startową) i wciskamy Wyjście. Po pierwszym restarcie systemu wita nas graficzny program konfiguracyjny Setup Agent, który pozwala ustawić datę i godzinę, przetestować kartę dźwiękową, zarejestrować się w Red Hat Network i ewentualnie doinstalować pakiety z płyt CD Aurox Linux (jeśli nie konfigurowaliśmy X Window włączy się program konfiguracyjny XFree86). Do kolejnych ekranów przechodzimy klikając Naprzód. Na ekranie konfiguracji daty i czasu możemy również zdecydować się na korzystanie z serwera czasu (zaznaczyć Włącz Network Time Protocol i wybrać jeden z serwerów z listy). Na stronie do testowania karty dźwiękowej sprawdzamy czy poprawnie słychać kilka akordów; program pokazuje jaką kartę wykrył w komputerze. Kolejny ekran pozwala zarejestrować się w Red Hat Network, co jednak lepiej zrobić przy pomocy programu up2date (zaznaczamy Nie i przechodzimy dalej). Instalowanie programów lepiej również zostawić na później. Po zakończeniu Setup Agenta pojawi się pytanie o login i hasło, pozwalające nam rozpocząć pracę ze świeżo zainstalowanym systemem.

Aurox Linux (5)

Możemy też wymusić aby nowa partycja była podstawowa (Wymuś aby była partycją podstawową) oraz przeprowadzić testowanie obecności uszkodzonych sektorów (Szukanie błędnych bloków), co jest bardzo przydatne, szczególnie przy starszych dyskach. Po wciśnięciu przycisku Edycja zobaczymy inny zestaw opcji, zależnie od tego jaką partycję modyfikujemy. Jeśli edytujemy partycje, która nie została jeszcze zapisana w tablicy FAT zobaczymy identyczne opcje, jak przy tworzeniu nowej partycji. Zaznaczając inną, już istniejącą przed rozpoczęciem instalacji partycję, uzyskamy dostęp do zmiany punktu montowania oraz będziemy mogli zdecydować, czy partycja ma być pozostawiona bez zmian, czy tez powinna zosta sformatowana. W ostatnim przypadku należy podać typ systemu plików jaki chcemy uzyskać. Ostatnia możliwość to wciśnięcie przycisku Edycja przy zaznaczonym wolnym miejscu. Pozwala nam to na stworzenie nowej partycji przez podanie punktu montowania, typu systemu plików, numeru początkowego cylindra oraz numeru końcowego cylindra. Tworząc partycje dla naszego systemu musimy przestrzegać pewnych zasad. Do poprawnego działania system potrzebuje co najmniej dwóch partycji - jedna typu ext3 lub ext2 przeznaczona na dane oraz druga, typu swap, jako partycja wymiany. Rozmiar partycji swap najczęściej jest dwukrotnie większy od rozmiaru zainstalowanej pamięci RAM, jednak większości użytkowników wystarczy około 100 MB. Dane mogą być przechowywane na jednej partycji i dla początkujących użytkowników jest to zwykle zadowalające rozwiązanie. Jeśli jednak użyliśmy automatycznego partycjonowania, powinniśmy mieć wydzieloną niewielką (75-100 MB) partycje /boot. Mając nieco doświadczenia z Linuksem możemy również dobrać odpowiednie rozmiary dla osobnych partycji /home, /usr i /var. W pierwszym przypadku przechowywane są katalogi użytkowników, wic umieszczanie ich na osobnej partycji pozwoli zachować je przy zmianie systemu operacyjnego. Kończąc podział dysku na partycje wciskamy przycisk Dalej. jeśli stworzyliśmy partycje swap mniejsza niż dwukrotny rozmiar pamięci RAM, instalator poinformuje nas o tym i zapyta, czy mimo to chcemy kontynuować - potwierdzamy. Kolejne pytanie może się pojawić, jeśli wybraliśmy do formatowania istniejące już na dysku (nie tylko utworzone przez nas w programie Disk Druid) partycje. Dystrybucję Aurocx Linux możemy uruchamiać korzystając z dyskietki startowej lub z menu pojawiającego się po włączeniu komputera. Jeśli na dysku mamy już zainstalowany jakiś program uruchomieniowy, należy sprawdzić w dokumentacji, jak te programy będą ze sobą współpracować. W takim przypadku najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest nie instalowanie programu uruchomieniowego i korzystanie jedynie z dyskietki startowej. Jeśli jednak zdecydujemy się na zainstalowanie boot loadera to mamy do wyboru GRUB oraz LILO. W zasadzie nie ma między nimi większych różnic w zakresie funkcjonalności, chociaż GRUB wydaje się być wygodniejszy. Niezależnie od tego który program uruchomieniowy wybraliśmy, musimy się zdecydować gdzie powinien być umieszczony. W tym celu zaznaczamy pole konfiguracja zaawansowanych opcji boot loadera. W środkowej części ekranu możemy zobaczyć spis pozycji, jakie będziemy mieli do wyboru w menu podczas uruchamiania komputera. Standardowo, jeśli przez 10 sekund nie podejmiemy żadnej decyzji będzie się uruchamiać Aurox 8.0. Aby ustrzec się przed ciekawskimi mającymi dostęp do naszego komputera możemy założyć hasło na program uruchomieniowy. Bez znajomości tego hasła nikt nie będzie mógł przekazać dodatkowych parametrów do jądra podczas uruchamiania systemu. Zaznaczamy więc opcję Użyj hasła boot loadera a następnie wpisujemy je dwukrotnie. na kolejnym ekranie wybieramy miejsce instalacji - do wybory mamy dwie opcje. W linii Ogólne parametry jądra możemy podać parametry przekazywane do jądra lub pozostawić pole bez zmian. Pole Wymuś LBA32 również zazwyczaj pozostawiamy bez zaznaczania. Jeśli używamy kilku dysków SCSI lub SCSI i IDE użyteczna może być możliwość zmiany kolejności dysków. Następnie wciskamy przycisk Dalej. W górnej części ekranu mamy listę posiadanych kart sieciowych. Aby skonfigurować kartę zaznaczamy ją na liście i klikamy na przycisk Edycja. W niektórych sieciach działa serwer DHCP - w takim przypadku zaznaczamy opcję Konfiguracja przez DHCP. W przeciwnym razie powinniśmy podać IP naszego komputera i maskę sieci. Osoby podłączone do sieci lokalnych powinny uzyskać u administratora odpowiednie parametry. Zaznaczamy opcję Włącz przy starcie aby dany interfejs sieciowy był aktywowany podczas uruchamiania systemu i wciskamy OK. Następnie należy wypełnić pola nazwy hosta, adresu bramki oraz serwerów DNS. Dystrybucja Aurox Linux 8.0 oferuje możliwość stworzenia standardowej zapory sieciowej. Możemy wybrać jeden z trzech poziomów bezpieczeństwa:

·          Wysoki - system nie akceptuje żadnych połączeń przychodzących, poza wskazanymi przez użytkownika, domyślnie akceptuje wyłącznie odpowiedzi z serwerów DNS oraz DHCP, nie pozwoli na transmisję FTP w trybie aktywnym, transfer przez IRC DCC oraz na połączenia Real Audio ani ze zdalnym klientem X Window,

·          Średni - zablokowane są połączenia przychodzące na porty o numerach niższych od 1023, porty serwera NFS i serwera fontów X oraz lokalny ekran systemu X Window,

·          Bez firewalla - tę opcję wybierzemy jeśli jesteśmy podłączeni do zaufanej sieci lokalnej lub gdy chcemy stworzyć własna zaporę sieciową od podstaw.

Jeśli nie odpowiadają nam standardowe ustawienia firewalla możemy je zmodyfikować za pomocą opcji Dostosuj. W takim wypadku możemy wskazać zaufane interfejsy sieciowe, możemy dopuścić ruch przychodzący do portów z listy lub też do innych wskazanych przez nas portów. Na kolejnej liście zaznaczamy języki, których obsługę chcemy zainstalować w systemie. Mamy do dyspozycji, również język polski. Następnie z rozwijanej listy języków wybieramy język domyślny, w którym system będzie się z nami komunikował.  Program instalacyjny proponuje strefę czasową Europa/Warszawa. Akceptujemy ją klikając Dalej. W celu konfiguracji kont przede wszystkim podajemy dwukrotnie hasło użytkownika root. Hasło to należy zapamiętać i nie udostępniać go (konto root daje nieograniczony dostęp do wszystkich danych). następnie powinniśmy dodać co najmniej jednego zwykłego użytkownika. Zasada naszej pracy powinno się stać korzystanie z konta root tylko wtedy, kiedy jest to absolutnie niezbędne. Wciskamy Dalej i podajemy nasze dane:

·          nazwę użytkownika - nazwę konta wykorzystywaną przy logowaniu się do systemu,

·          hasło użytkownika - podajemy dwukrotnie,

·          imię i nazwisko użytkownika - możemy pozostawić to pole puste.

Jeśli chcemy poprawić dane stworzonego użytkownika korzystamy z przycisku Edycja. Do dyspozycji mamy również opcje Usunięcie, jeśli chcemy skasować konto użytkownika. Jeśli wybraliśmy instalacje typu Decyduj sam to mamy możliwość skonfigurowania opcji uwierzytelnienia.

Aurox Linux (4)

Warto wspomniec o opcji updates. Program instalacyjny może być aktualizowany przy pomocy dyskietki (nawet jeśli instalujemy z płyt CD); jeśli po ukazaniu się dystrybucji taka dyskietka została opublikowana (np. na www.aurox.pl), to możemy ją wykorzystać uruchamiając instalację  przez wpisanie: linux updates i na żądanie włożyc dyskietkę aktualizującą do napędu. Podobnie, aby uruchomić tryb ratunkowy ze zaktualizowanym programem instalacyjnym wpisujemy: linux updates rescue. jeśli mamy stosunkowo nowy sprzęt bez zainstalowanych nowych urządzeń, możemy spokojnie wcisnąć Enter, aby przejść do instalacji graficznej, podczas której komputer będzie podpowiadał właściwe ustawienia. W kolejnym menu wybieramy język, w jakim będzie się z nami porozumiewał program instalacyjny. Domyślnie proponowany jest język polski, więc wystarczy nacisnąć Dalej. Na liście klawiatury zatwierdzamy wybrany domyślnie układ klawiatury - Polski. następnie wybieramy odpowiedni model myszki z listy. Kliknięcie na trójkąt przy nazwie producenta rozwinie nazwy dostępnych modeli. Możemy tez zaakceptować myszkę, którą wykrył instalator. Jeśli posiadamy myszkę o dwóch przyciskach, warto zaznaczyć opcję emulowania naciśnięcia trzeciego przycisku (Emuluj trzeci klawisz). dzięki temu równoczesne naciśnięcie  obu przycisków myszy system będzie odbierał jako użycie trzeciego przycisku. Do wyboru mamy następujące typy instalacji:

-  Biuro i dom,

- Stacja robocza,

- Serwer, 

Decyduj sam - Instalacja użytkownika,

- Uaktualnienie istniejącego systemu.

Jeśli chcemy zainstalować środowisko graficzne, pakiety biurowe i przeglądarkę WWW, to możemy wybrać opcję Biuro i dom. Jest to instalacja odpowiednia również dla użytkowników laptopów. Instalacja typu Stacja robocza przeznaczona jest dla użytkowników wymagających większego zestawu narzędzi do administrowania systemem oraz narzędzi dla programistów. Serwer pozwala szybko uruchomić serwer na Linuksie (współdziałanie plików i drukarek, serwer WWW, serwer baz danych). Wybór jednego z tych typów instalacji pozwala na automatyczne podzielenie dysku na partycje i przedstawienie przez program instalacyjny sugerowanego zestawu oprogramowania. Po wybraniu każdego z nich będziemy mieli jeszcze możliwość obejrzenia i zmiany podziału dysku oraz dostosowania instalowanych grup pakietów do swoich potrzeb. Jeśli chcemy mieć większą kontrolę nad tym, co się dzieje na partycjach dysku oraz jakie pakiety zostaną zainstalowane, wybierzmy opcję Decyduj sam. Możemy także dokonać aktualizacji systemu Red Hat. Etap podziału dysku na partycje wymaga ostrożności, jeśli nie chcemy utracić danych zapisanych na naszym dysku. Najwygodniejsza jest sytuacja, gdy mamy wolne, nie podzielone na partycje miejsce na dysku lub tez chcemy usunąć stare partycje linuksowe. Instalator daje nam kilka możliwości:

-   Automatyczny podział na partycje - instalator automatycznie podzieli dysk na partycje,

-  Partycjonowanie ręczne Disk Druidem - w tym przypadku przeprowadzimy ręczny podział dysku na partycje programem Disk Druid,

-   Partycjonowanie ręczne fdiskiem (tylko dla ekspertów) - jak wyżej, lecz użyjemy programu fdisk.

W większości przypadków Disk Druid w zupełności nas zadowoli, dlatego należy wybrać pierwszą lub drugą opcję. Jeśli zdecydowaliśmy się na automatyczny podział dysku, staniemy przed następującym wyborem:

- Usuń wszystkie partycje linuksowe w systemie - instalator zwolni miejsce na dysku, usuwając wszystkie partycje linuksowe,

- Usuń wszystkie partycje w systemie - dzięki tej opcji uzyskamy wolne miejsce, kasując wszystkie istniejące partycje,

-  Zachowaj wszystkie partycje i wykorzystaj wolne miejsce na dysku - zachowuje istniejące partycje bez zmian i wykorzystuje tylko wolne miejsce.

Poniżej należy zaznaczyć dyski, których chcemy użyć podczas instalacji (Wybierz dysk(i) dla tej instalacji). Pamiętajmy, że jeśli wybraliśmy kasowanie wszystkich partycji, to zostaną one usunięte ze wszystkich zaznaczonych dysków. Z kolei dyski, których nie zaznaczyliśmy zostaną nienaruszone. Zaznaczamy również opcję Przejrzyj, dzięki czemu będziemy mogli sprawdzić i ewentualnie poprawić poczynione ustawienia. Istotna może być informacja, że podczas automatycznego partycjonowania instalator stara się utworzyć partycję swap o rozmiarze dwukrotnie większym od rozmiaru zainstalowanej w komputerze pamięci RAM. Ponadto tworzona jest partycja startowa /boot o rozmiarze 100 MB. Dla instalacji typu Serwer oprócz partycji tworzone są jeszcze /usr, /home i /var. Po wybraniu interesującej nas opcji przechodzimy do programu Disk Druid. Ekran z graficznym interfejsem programu Disk Druid zajmuje sporo miejsca, więc ukryjemy ekran pomocy (Ukryj pomoc). W górnej połowie ekranu widzimy podział dysku na partycje (przedstawiony graficznie), w dolnej - drzewko z następującymi danymi o partycjach: nazwa urządzenia (Urządzenie), punkt montowania, typ partycji (Typ), informacje o ewentualnym formatowaniu partycji podczas instalacji systemu (Formatowanie), rozmiar partycji w MB (Wielkość), numer cylindra początkowego (Rozpoczęcie), numer cylindra końcowego (Zakończenie). Na środku ekranu znajduje się rząd przycisków:

-  Nowa - tworzenie nowej partycji,

- Edycja - modyfikowanie informacji o istniejącej partycji,

- Usunięcie - kasowanie istniejącej partycji, 

- Przywrócenie - przywrócenie oryginalnej zawartości tablicy FAT (do stanu sprzed dokonanych zmian), 

- RAID - tworzenie macierzy dyskowych RAID,

- LVM - tworzenie urządzeń LVM (Large Volume Manager), co pozwala np. na połączenie w jedno urządzenie logiczne partycji znajdujących się na różnych dyskach fizycznych.

Podczas tworzenia nowej partycji musimy podać punkt montowania i typ systemu plików. Następnie wskazujemy, na którym dysku chcemy utworzyć partycję i podajemy jej rozmiar w MB. Interesujące są trzy dostępne opcje dotyczące rozmiaru partycji:

-  Stała wielkość - rozmiar partycji będzie taki, jaki podaliśmy (o ile istnieje wystarczająca ilość wolnego miejsca),

- Wypełnij całe miejsce do - partycja wypełnia wolne miejsce co najwyżej do podanego rozmiaru w MB,

-   Wypełnij do maksymalnej dozwolonej wielkości - partycja zajmuje cały dostępny wolny obszar.

Aurox Linux (3)

Najprostszym sposobem rozpoczęcia instalacji jest uruchomienie systemu z pierwszej płyty instalacyjnej. W tym celu wkładamy do napędu CD pierwszą płytę oraz przestawiamy odpowiednią opcję BIOS-u (Boot Sequence). Później restartujemy komputer. Może się jednak zdarzyć, że posiadamy starszy model napędu CD (jeden z tych, które nie są w stanie odczytać poprawnie  płyty bootowalnej), lub też BIOS naszego komputera  nie pozwala na uruchamianie systemu z płyty CD. Wtedy należy utworzyć dyskietkę startową. W naszym przypadku wykorzystamy do tego obraz dyskietki boot.img, który pozwala na zainstalowanie lub aktualizację systemu z płyty CD lub dysku twardego. Do napędu wkładamy czystą, sformatowaną dyskietkę 1,44 MB. W systemie DOS lub Windows należy wydać polecenie: x:\dosutils\rawrite x:\images\boot.img gdzie zamiast x należy podać literę oznaczającą napęd CD w naszym komputerze (np. d). Natomiast w systemie Linux (po podmontowaniu płyty nr 1 w katalogu /mnt/cdrom) wydajemy polecenie: dd if=/mnt/cdrom/images/boot.img of=/dev/fd0. W ten sposób utworzyliśmy dyskietkę, dzięki której możemy zainstalować Aurox Linux lub uaktualnić dystrybucje Red Hat z CD-ROMu lub z twardego dysku. W katalogu \images znajdziemy również inne obrazy dyskietek. Są to:

·          bootnet.img - przydatny podczas przeprowadzania instalacji przez sieć (z wykorzystaniem NFS, FTP lub HTTP),

·          pcmcia.img - wykorzystamy go instalując dystrybucję z urządzeń PCMCIA (należy go użyć do instalacji na notebooku).

Ponadto, w tym samym katalogu,  znajdują się obrazy dyskietek ze sterownikami, których obecność z pewnością docenią posiadacze starszych modeli napędów CD lub też mniej rozpowszechnionych kart sieciowych. Oto niektóre z nich:

·          drvblack.img - dodatkowe sterowniki dla urządzeń blokowych,

·          drvnet.img - dodatkowe sterowniki kart sieciowych,

·          pcmciadd.img - dyskietka ze sterownikami dla urządzeń PCMCIA.

Po uruchomieniu komputera z pierwszej płyty lub z dyskietki startowej zobaczymy ekran powitalny. Większość użytkowników po prostu wciśnie klawisz Enter, aby wejść do standardowego, graficznego trybu instalacyjnego (rozdzielczość 800x600 przy 16-bitowej głębi koloru). Gdyby jednak tryb ten sprawiał nam problemy (na przykład karta graficzna lub monitor nie pozwala na wyświetlanie w takiej rozdzielczości), możemy w linii poleceń wpisać linux i (po spacji) odpowiadającą nam opcję:

·          text - instalacja w trybie tekstowym,

·          lowers - instalacja w niskiej rozdzielczości (640x480),

·          expert - tryb zaawansowany (bez autodetekcji urządzeń),

·          rescue - tryb ratunkowy,

·          dd - opcja przydatna, gdy posiadamy jedną z dyskietek z dodatkowymi sterownikami,

·          resolution=1024x768 - instalacja w rozdzielczości 1024x768,

·          resolution=1280x1024 - instalacja w rozdzielczości 1280x1024.

W trybie zaawansowanym (expert) mamy całkowita kontrole nad procesem instalacji. Można tez podać opcjonalne parametry dla modułów, które na to pozwalają. Stanowczo jednak z tego trybu nie powinni korzystać początkujący - jest on przeznaczony tylko dla zaawansowanych użytkowników. Trybu ratunkowego używamy, gdy system nie uruchamia się poprawnie. Mamy tu do dyspozycji wiele użytecznych programów (edytor, narzędzia do testowania oraz naprawiania partycji i inne), które pomogą w przywróceniu do stanu używalności. W przypadku problemów ze sprzętem (np. zawieszanie się komputera podczas instalacji) możemy spróbować użyć opcji:

·          isa - umożliwia skonfigurowanie urządzeń ISA,

·          ide=nodma - wyłącza obsługę DMA dla urządzeń IDE (domyślnie DMA jest wyłączone dla CD-ROM),

·          noprobe - wyłącza wykrywanie sprzętu (użytkownik proszony jest o podanie informacji o posiadanym sprzęcie),

·          nousb - zapobiega ładowaniu obsługi USB,

·          apm=off - wyłącza APM (zarządzanie energią - Advanced Power Management),

Aurox Linux (2)

Do wyboru mamy dwa główne środowiska graficzne:

·          KDE 3.0.3 z KOffice 1.2 RC1, KDevelop 2.1.3 i edytorem HTML Quanta Plus 3.0 PR1

·          GNOME 2.0 zawierające menedżer informacji Ximian Evolution 1.0.8 orz menedżer plików Nautilus 2.0.6

Aby zainstalować KDE trzeba je dodatkowo zaznaczyć w zestawieniu grup pakietów (standardowo wybrane jest tylko GNOME). KDE można doinstalować również później, przy pomocy okienkowego programu do instalacji pakietów.

                Dystrybucja zawiera spory zestaw oprogramowania dla serwerów. Znalazły się w niej:

·          Apache 2.0.40 (serwer WWW; pakiet nazwano httpd),

·          PostgreSQL 7.2.2 (serwer baz danych),

·          Sendmail 8.12.5 (serwer poczty),

·          Postfix 1.1.11 (alternatywny serwer poczty),

·          Samba 2.2.5 (serwer plików umożliwiający współdzielenie plików z Windows),

·          PHP 4.2.2 (obsługa dynamicznych stron WWW).

Dla grafiki i multimediów udostępnia się:

·          GIMP 1.2.3 (wszechstronny program do grafiki rastrowej),

·          ImageMagic 5.4.7. (operacje na grafice rastrowej),

·          GQview 1.0.2 (przeglądarka plików graficznych),

·          XMMS 1.2.7 (odtwarzanie różnych formatów plików multimedialnych),

·          Grip 3.0.1 (zgrywanie muzyki z płyt CD),

·          XSane 0.84 (obsługa skanera).

Do obsługi drukowania występują:

·          Ghostscript 7.0.5 (interpreter plików postscriptowych),

·          CUPS 1.1.15 (system drukowania),

·          LPRng 3.8.9 (alternatywny system drukowania).

Instalacyjna wersja Aurox 8.0 zawiera poprawki opublikowane przez Red Hat do 15 października. Dotyczą one problemów z bezpieczeństwem. Uaktualniono:

·          jądro do wersji 2.4.18-17.8.0

·          Mozilla i Galeon z dodaną łatką

·          Squirrellmail

·          gv i ggv

·          tetex i dvips

·          fetchmail

Pakiety zmodyfikowane dla Aurox Linux 8.0  mają do numeru wydania dodany przyrostek aur. Wymagania minimalne to 32 MB RAM i procesor klasy Pentium, ale sensowna konfiguracja pozwalająca sprawnie pracować  w środowisku graficznym to 128 MB RAM i procesor Pentium II lub Celeron (400 MHz lub szybszy). Minimalna instalacja (dla typu Decyduj sam) wymaga około 500 MB miejsca na dysku. Zainstalowanie wszystkich pakietów zajmuje 4,6 GB. Wybranie typu Biuro i dom z dwoma środowiskami (KDE i GNOME) to około 1,8 GB. Aurox 8.0 może być używany zarówno jako serwer, jak i system kliencki. Zawarte w nim oprogramowanie pozwala na wykorzystanie go na komputerach biurowych. System posiada wsparcie dla komputerów przenośnych (zarządzanie energią, wskaźnik naładowania baterii, obsługa ekranów LCD) i może być instalowany na notebookach. W przyszłości Aurox ma zostać wzbogacony również o programy polskie, w tym oprogramowanie edukacyjne. Aurox Linux 8.0 można zainstalować na komputerze klasy  586 (Pentium) z 32 MB RAM (instalator w wersji tekstowej działa z 20 MB RAM; dysk instalacyjny zawiera jądro dla maszyn słabszych niż 586, ale instalacja na takim sprzęcie nie jest przetestowana), jednak im większe są nasze oczekiwania wobec systemu, tym lepszym sprzętem powinniśmy dysponować. Zalecany rozmiar pamięci dla stacji roboczej to 128 MB RAM, natomiast dla serwera już 512 MB. Na minimalną instalację będziemy potrzebowali nieco ponad 500 MB miejsca na dysku twardym (doświadczeni użytkownicy Linuksa mogą jeszcze zmniejszyć liczbę pakietów), zaś do instalacji wszystkich pakietów powinniśmy przygotować  ponad 4,6 GB. Nieco mniej wymagają instalacje stacji roboczej  z obsługą jednego języka  ( 1,5 GB dla KDE lub GNOME a 1,8 GB przy obu) i serwera (1,4 GB bez X-ów, a 2,1 GB dla KDE i GNOME). Do tych wymagań powinniśmy dodać jeszcze miejsce na partycję wymiany, pliki tymczasowe i pliki użytkowników. Do instalacji z płyt CD wymagany jest napęd CD-ROM IDE, SCSI lub PCMCIA. Aurox Linux 8.0 jest zgodny z Red Hat 8.0, więc jeśli nie jesteśmy pewni czy nasz sprzęt jest obsługiwany przez tę dystrybucję, warto sprawdzić to na stronie http://hardware.redhat.com/. Większość produkowanego obecnie sprzętu nie powinna jednak sprawiać kłopotu.

Aurox Linux (1)

Chciałabym przedstawić system operacyjny Linuksa dla procesorów Intel i z nimi zgodnych: Aurox Linux 8.0 i proces jego instalacji. Jest on oparty na Red Hat Linux 8.0, ale został zaktualizowany (zawiera poprawki opublikowane do 15.10 b.r.), zaś program instalacyjny, niektóre z narzędzi konfiguracyjnych i wybrane inne elementy systemu zostały spolszczone. Dodano też polski słownik aspella (wykorzystywany w starszych wersjach Red Hata, Mandrake i PLD). Dystrybucja o kodowej nazwie „Starter” zajmuje pięć płyt CD. Aurox 8.0 wykorzystuje jądro Linuksa 2.4.18 z dodatkowymi łatkami (w tym łatkami 2.4.19-rc i z serii -ac). Eksperymentalnie dodano do jądra wsparcie dla sieciowego systemu plików AFS. Zrezygnowano natomiast z obsługi Access Control List, której implementacja okazała się zbyt niestabilna. Dystrybucja jest w pełni zgodna z Red Hat 8.0 i może być wykorzystywana do aktualizacji wcześniejszych wersji Red Hata. Nowe uaktualnienia systemu można pobierać przy pomocy programu up2date. Oczywiście menedżerem pakietów jest RPM (wersja 4.1). Charakterystyczną cechą Aurox Linux jest  ujednolicony wygląd graficznego środowiska pracy. Tradycyjnie dystrybucje zachowały wygląd wykorzystywanego pulpitu: użytkownik wybierał czy chce użytkować KDE czy GNOME i w zależności od dokonanego wyboru otrzymywał zestaw aplikacji oraz elementy interfejsu (ikony, wygląd okienek, menu systemowe) przeznaczone dla danego środowiska.  Bluecurve, kontrowersyjny interfejs przygotowany przez pracowników Red Hata ujednolica wygląd i działanie powłoki graficznej. Po rozpoczęciu sesji GNOME biurko wygląda tak samo, jak po rozpoczęciu sesji KDE. Motywy graficzne wyglądają tak samo, na panelu mamy te same aplikacje (przeglądarkę Mozilla, programy biurowe OpenOffice.org oraz Ximian Evolution do obsługi poczty). Wspólny jest układ menu, nei ma więc wydzielonej hierarchii Programy GNOME dla użytkowników KDE. Większość aplikacji została przeniesiona do menu Więcej, co daje wrażenie większej przejrzystości. Standardowo do obsługi myszką wykorzystywane jest „podwójne kliknięcie”. Dystrybucja uwzględnia potrzeby różnych grup użytkowników. Z myślą o wykorzystaniu Linuksa w domu i biurze włączono do niej popularny pakiet biurowy zgodny z MS Office: OpenOffice.org 1.0.1. Zawiera on zaawansowany edytor tekstu Writer, arkusz kalkulacyjny Calc, narzędzia do tworzenia prezentacji, rysunków wektorowych oraz formuł matematycznych. OpenOffice.org w Aurox Linux to wersja międzynarodowa, ze spolszczonym interfejsem i polskim słownikiem ortograficznym. Pakiet został uzupełniony programami: MrProject (zarządzanie projektami, niestety jeszcze nie po polsku) oraz Dia (rysowanie diagramów, ze spolszczonym interfejsem). OpenOffice.org zepchnął w cień inne programy biurowe dostępne w dystrybucji, m.in. KOffice (pakiet biurowy dla KDE, tu w  wersji 1.2 RC1), arkusz kalkulacyjny Gnumeric oraz AbiWord. Teraz aplikacji tych trzeba szukać w menu Więcej/Biuro. Jako przeglądarkę internetu autorzy proponują Mozillę 1.0.1 (w Auroksie ze spolszczoną wersja interfejsu). Wersja ta działa znacznie sprawniej niż publikowane wcześniej 0.9.x. Mozilla zawiera klienta poczty internetowej, ale na panelu pulpitu znajdujemy Evolution - program wzorowany na MS Outlook, nie tylko umożliwiający czytanie poczty, ale też zawierający terminarz oraz inne narzędzia pozwalające na planowanie zadań i zarządzanie kontaktami. Evolution pokazuje nawet pogodę i zestawienie aktualnych poprawek do systemu (Red Hat Errata). Standardowym sposobem kodowania znaków w nowej dystrybucji jest UTF-8. Wprowadzenie obsługi Unikodu oznacza teoretycznie możliwość korzystania z wielu alfabetów jednocześnie, również w „zwykłych” aplikacjach konsolowych, jak np. Vim, ale w części programów możemy mieć problemy z obsługą polskich znaków. Zmiany powodują również, że niepoprawnie pokazują się niektóre symbole graficzne w rysujących ramki aplikacjach konsolowych. Anaconda, program instalacyjny Red Hata i Auroksa zyskał nowy, bardzo estetyczny wygląd. Interfejs został spolszczony, przetłumaczony jest także tekst pomocy. Wstępna konfiguracja systemu została podzielona na dwa etapy. Podczas instalacji konfigurujemy sieć, środowisko graficzne, możemy zakładać konta użytkowników. Po pierwszym restarcie uruchamiany jest Setup Agent i możemy zarejestrować się w Red Hat Network, ustawić datę i czas, przetestować kartę dźwiękową oraz zainstalować dodatkowe pakiety. W graficznej wersji programu instalacyjnego Disk Druid został rozszerzony o możliwość tworzenia dużych macierzy RAID z identycznie spartycjonowanych dysków. Ułatwia to Clone Tool - narzędzie przenoszące układ partycji z dysku źródłowego na inne dyski. Nowa opcją Disk Druid jest konfiguracja Logical Volume Management (LVM). Narzędzie pozwala na tworzenie partycji typu „physical volume”, łączenie ich w grupy wolumenów, definiowanie w grupach wolumenów logicznych i przypisywanie im punktów montowania (partycja/boot nie może być wolumenem logicznym). Wykorzystanie LVM jest wspierane również przez kickstart. Program instalacyjny proponuje (oprócz opcji Decyduj sam czyli Custom) typy instalacji Biuro i dom, Stacja robocza i Serwer. Mamy możliwość zmienić zestaw grup pakietów przeznaczonych dla każdego typu, a w dodatku każda z grup została podzielona na pakiety obowiązkowe dla grupy oraz pakiety opcjonalne (możemy zaznaczyć, które z pakietów opcjonalnych chcemy zainstalować; część ich jest domyślnie wybrana do instalacji). Nazwy i opis grup pakietów zostały przetłumaczone na język polski. Dystrybucja jest kompilowana nową wersją GCC:3.2. Dla użytkowników wersji Red Hat wcześniejszych niż 8.0 przygotowano pakiety z serii compat-* (oprócz wsparcia dla programów kompilowanych GCC 2.96 i wcześniejszych zawierają biblioteki Berkeley DB 2 i 3x oraz slang 1.4.5). Nowe GCC zapewnia znacznie lepszą zgodność ze standardami ISO C99 i ISO C+ +98, a także lepsza wydajność niż „pominięte” wersje 3.0.x. Dodano nowe metody optymalizacji, poprawiono generowanie kodu dla procesorów AMD Athlon i Intel IA-32. CC, czyli GNU Compiler Collection, zawiera również kompilatory Javy (GCJ), Ady 95 (GNAT), Fortrana 77 (G77) i Objective-C. Zwłaszcza kompilator GCJ zapowiada się ciekawie; oprócz poprawienia wydajności, dodano wsparcie dla RMI, interfejsów java.lang.ref*, javax.naming, org.w3c.dom i org.xml.sax; rozszerzono bibliotekę GNU Classpath. Kod kompilowany przez GCJ można wywoływać z aplikacji C/C++. Biblioteka GNU C została uaktualniona do prerelase wersji 2.3. GDB wersja 5.2.1 lepiej wspiera debugowanie C++. W tym wydaniu zrezygnowano ze starej wersji XFree86 (3.3.6). Instalowane jest tylko XFree86 4.2.0. Użytkownicy kart graficznych, które nie maja rodzimego sterownika w tej wersji serwera X muszą skorzystać ze sterownika vesa, a w niektórych przypadkach vga. Dotyczy to nie tylko posiadaczy najnowszych kart (jak ATI Radeon 9000/9700, który nie jest wspierany w tej dystrybucji, ale powinien działać ze sterownikiem vesa), ale również kart starszych, dla których kiedys były przeznaczone specjalizowane wersje serwera XFree86, np. niektóre wersje kart S3.